Nga Nexhmedin Saqipi

Vendimi i deputetit të Kuvendit Popullor të Serbisë, Shaip Kamberi, për të refuzuar mirënjohjen e dërguar nga Trupi Koordinues i Qeverisë së Serbisë për komunat Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë, me rastin e 25-vjetorit të themelimit të këtij institucioni, më shumë se akt parimor, përbën një gjest politik të paqëndrueshëm, selektiv dhe jo serioz, sidomos kur vjen nga një figurë që për vite me radhë ka qenë pjesë përbërëse e vetë sistemit që sot e mohon.

E vërteta e harruar me qëllim

Sipas rregullores së punës së Trupit Koordinues, kryetarët e komunave të Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës kanë qenë automatikisht nënkryetarë të këtij institucioni shtetëror. Kjo do të thotë se figura politike shqiptare si Riza Halimi, Ragmi Mustafa, Nagip Arifi – por edhe vetë Shaip Kamberi në kohën kur ishte kryetar i Komunës së Bujanocit – kanë qenë pjesë aktive e vendimmarrjes dhe përfitimeve që vinin nga ky institucion.

Gjatë këtyre mandateve, përmes Trupit Koordinues janë ndarë fonde prej rreth 50 mijë euro në vit, pa kthim, për mbështetjen e bizneseve lokale. Përzgjedhja e përfituesve, në shumë raste, ka qenë politike dhe militante, duke u përdorur si instrument për mbështetje elektorale. Këto fakte janë të njohura publikisht dhe nuk mund të fshihen sot me një deklaratë morale të vonuar.

Projekte që sot mohohen, dje lavdëroheshin

Po ashtu, nënkryetarët shqiptarë të Trupit Koordinues – përfshirë edhe ata që sot heshtin – kanë realizuar dhjetëra projekte për zhvillimin e jetës multietnike, nga informimi publik, përfaqësimi në pushtetin lokal, integrimi në polici, deri te nxitja e stabilitetit dhe paqes në rajon.

Të gjitha këto iniciativa, edhe pse jo perfekte, janë promovuar dhe përdorur politikisht nga vetë aktorët shqiptarë në fushata zgjedhore, përfshirë edhe ata që sot tentojnë ta paraqesin Trupin Koordinues si një institucion krejtësisht të dështuar.

Deklarata, jo bindëse

Në deklaratën e tij publike, deputeti Kamberi rendit një sërë kritikash tashmë të njohura: moszbatimin e Planit shtatëpikësh, stagnimin e buxhetit dhe relativizimin e kërkesave shqiptare. Këto shqetësime janë reale, por ato nuk janë të reja, as të zbuluara sot, dhe aq më pak justifikojnë një refuzim simbolik të mirënjohjes, kur vetë Kamberi ka qenë për vite pjesë e strukturës që e ka administruar këtë realitet.

Refuzimi i mirënjohjes nga Shaip Kamberi nuk është as i drejtë, as profesional, e as serioz, sepse nuk bazohet në një qëndrim të njëjtë përgjatë kohës, por në një shkëputje të vonuar nga përgjegjësia personale dhe institucionale.

Nuk mund të përfitosh nga një institucion për vite me radhë, të ndërtosh karrierë politike mbi të, e më pas – kur rrethanat politike ndryshojnë – ta mohosh publikisht si të ishte një strukturë e huaj dhe e paprekur nga vendimmarrja jote.

Mesazhi që duhet mbajtur mend

Kritika është e domosdoshme. Reagimi është i shëndetshëm. Por parimi kërkon koherencë, jo amnezi politike. Ndryshe, aktet simbolike nuk forcojnë kauzën shqiptare në Luginën e Preshevës, por vetëm e relativizojnë atë dhe e bëjnë politikën të duket si një lojë pozicionesh, jo si përgjegjësi ndaj qytetarëve.