Ndërkohë, ai shfaqet nën flamurin kombëtar, duke e përdorur atë si sfond të pranishëm në çdo dalje publike. Por lind pyetja: a është ky një akt nderimi ndaj flamurit, apo thjesht një mënyrë për të mbuluar lëshimet që ndodhin pas dyerve të mbyllura? A mbetet flamuri një simbol i përfaqësimit të sinqertë të popullit, apo është kthyer në vegël propagandistike për të maskuar një realitet ku kompromiset politike peshojnë më shumë se vetë parimet?

Kur një përfaqësues politik del në emër të flamurit kombëtar, ai mban mbi supe jo vetëm simbolin e një populli, por edhe barrën e amanetit që vjen nga historia, nga sakrifica dhe nga shpresa kolektive. Por çfarë ndodh kur ky përfaqësim shndërrohet në lojë personale, në pazar të heshtur, në një skemë të mbijetesës politike në dëm të çështjes kombëtare?

Figura e Ragmi Mustafës, e ndërtuar dikur mbi retorikën kombëtare, sot është zbehur në hijen e kompromisit. Lëvizjet e tij politike nga bashkëpunimi me struktura të njohura për politikën e asimilimit ndaj shqiptarëve, deri te emërimet e dyshimta në institucione të kontrolluara nga forca të njohura serbe – flasin qartë për një devijim nga parimet që dikur thoshte se i përfaqësonte.

Më shqetësuese se gjithçka tjetër është dyshimi i përhapur se shumë nga vendimet që prekin simbolikën dhe identitetin shqiptar janë marrë në koordinim të heshtur me Beogradin. Ky nuk është vetëm veprim politik i dënueshëm – është tradhti morale ndaj atyre që ende kërkojnë dinjitet dhe barazi në tokat e veta.

Në vend që të qëndrojë krah njerëzve, Ragmi Mustafa shpërndan mirënjohje për përfaqësues të partive që janë trashëgimtare të regjimeve të dhunës dhe mohimit. Në vend që të luftojë për avancimin e të drejtave shqiptare, ai ulet në tavolina ku zëri i komunitetit përkthehet në lëshime, dhe të drejtat në favor personal.

Krejt kjo ndodh ndërsa ai pozon përpara flamurit kombëtar. Por, a e nderon ai flamurin, apo vetëm e përdor atë si sfond për të legjitimuar lëshimet që bën pas dyerve të mbyllura? A është flamuri simbol i përfaqësimit të popullit, apo instrument propagande për të fshehur një realitet ku pazari është më i rëndësishëm se parimi?

Në këtë klimë politike të turbullt, duhet të kujtojmë një të vërtetë të thjeshtë: flamuri nuk i përket atyre që e mbajnë në fjalime i përket atyre që nuk e përdorin për përfitime personale. Ai është për ata që sakrifikuan, jo për ata që bëjnë marrëveshje në heshtje.

Çështja shqiptare në Luginë nuk ka nevojë për flamurë në fotografi. Ka nevojë për zëra të guximshëm, për përfaqësues të ndershëm dhe për lidership që nuk shitet për një karrige më shumë. Koha e spektakleve patriotike ka kaluar. Sot kërkohet veprim, kërkohet integritet.

Sepse historia nuk i fal ata që heshtin kur duhet të flasin. E nuk i mëshiron ata që flasin në emër të flamurit, por veprojnë në emër të vetes.

A1 info