Nga Arben Memeti

Çdo verë, Presheva merr frymë ndryshe. Mijëra mërgimtarë kthehen në vendlindje me mall, me kujtime dhe me dëshirën për të parë një Preshevë më të zhvilluar. Ata nuk sjellin vetëm valixhe, por edhe investime, përvojë, ide dhe dashuri për vendin e tyre.

Megjithatë, lind një pyetje e rëndësishme: a po bëjnë institucionet komunale mjaftueshëm për t’i dëgjuar këta qytetarë?

Do të ishte një sinjal i fortë respekti nëse udhëheqja komunale do të organizonte një takim të hapur me diasporën gjatë sezonit të verës. Një seancë dëgjimore do t’u jepte mërgimtarëve mundësinë të shprehin shqetësimet, propozimet dhe idetë e tyre për zhvillimin e Preshevës. Mungesa e një komunikimi të tillë krijon përshtypjen se diaspora kujtohet më shumë në fjalime sesa në vendimmarrje.

Një tjetër pyetje që meriton vëmendje është nëse këtë vit Presheva është vizituar nga më pak mërgimtarë.
Nëse po, atëherë kjo nuk duhet parë vetëm si një statistikë, por si një sinjal që kërkon analizë.

A po zbehet lidhja me vendlindjen?

A po ndikojnë mungesa e perspektivës, emigrimi i vazhdueshëm dhe mungesa e zhvillimit lokal?

Institucionet nuk duhet ta shohin diasporën vetëm si burim të ardhurash për ekonominë lokale gjatë verës. Diaspora është kapital njerëzor dhe kombëtar. Ajo duhet të jetë pjesë e dialogut, e planifikimit dhe e vizionit për të ardhmen e Preshevës.

Pyetjet dhe kritikat nuk janë sulm ndaj askujt. Ato janë pjesë e demokracisë dhe synojnë të nxisin reflektim. Qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë më shumë komunikim, më shumë transparencë dhe më shumë përfshirje.

Nëse duam që diaspora të mbetet e lidhur me Preshevën, nuk mjafton t’i urojmë mirëseardhje një herë në vit. Duhet ta dëgjojmë, ta respektojmë dhe ta përfshijmë në ndërtimin e së ardhmes së vendlindjes.

Shënim i redaksisë: Ky është një opinion i autorit dhe nuk përfaqëson domosdoshmërisht qëndrimin editorial të redaksisë.