Studiuesi dhe kritiku letrar Mexhid Mehmeti ka publikuar një vështrim kritik mbi librin “Degëzim shikimesh” të poetit Bilall Maliqi, duke e cilësuar këtë vëllim si një nga veprat më të arrira në opusin e autorit.

Në analizën e tij, Mehmeti e përshkruan librin si një “udhëtim poetik në hartën e mallit dhe kujtesës”, ku ndërthuren përvoja personale me fatin kolektiv të shqiptarëve, sidomos në kontekstin e mërgimit. Sipas tij, Maliqi nuk është thjesht një poet i udhëtimit fizik, por një zë që depërton në dimensionin shpirtëror të lëvizjes, duke e kthyer çdo hapësirë në reflektim emocional.

Kritika veçon motivin e mërgimit si bosht qendror të librit, duke theksuar se për autorin ai nuk është vetëm largësi gjeografike, por një gjendje e vazhdueshme shpirtërore midis nisjes dhe kthimit. Mehmeti ndalet edhe te përdorimi i metaforës së Itakës si simbol i atdheut të munguar dhe dëshirës së përhershme për rikthim.

Një tjetër element i rëndësishëm që theksohet në vështrim është “gjeografia emocionale” e poezisë së Maliqit, ku vendet marrin kuptime të veçanta përmes ndjenjave si malli, vetmia dhe dashuria. Po ashtu, Mehmeti vlerëson fuqishëm trajtimin e kujtesës familjare, sidomos figurën e prindit mërgimtar, si simbol i një brezi të tërë shqiptarësh në Evropë.

Në aspektin stilistik, kritiku nënvizon se Maliqi përdor vargun e lirë, të shkurtër dhe të ngarkuar me simbolikë, duke krijuar figura të fuqishme si “valixhja e mallëngjimit”, që përfaqëson barrën emocionale të mërgimtarit.

Në përfundim, Mexhid Mehmeti e konsideron “Degëzim shikimesh” si një dëshmi të rëndësishme poetike të kohës sonë, një hartë shpirtërore të shqiptarit bashkëkohor që, pavarësisht largësive, ruan të gjalla rrënjët e identitetit.