Editorial. Reda

Për Medvegjën që po e lënë, por nuk dorëzohet kurrë

Në Prishtinë, nën dritat e ndezura të një kokteji luksoz për Ditën e Pavarësisë së Shqipërisë, u panë zyrtarë, buzëqeshje dhe fjalime protokolare. U panë përfaqësues nga Presheva dhe Bujanoci. U panë duar të ngritura për festë.

Por nuk u pa Medvegja.

Nuk u pa askush nga ajo tokë e lënë pezull, e harruar, e dhimbshme.

Në ditën kur Shqipëria duhej të përqafojë çdo shqiptar, pikërisht ata që e kanë më të vështirë, u lanë jashtë. Nuk u ftuan, nuk u përmendën, nuk u nderuan. Dhe kjo nuk është thjesht një harresë – është një padrejtësi që dhemb rëndë.

Ndërsa në kokteje rridhte shampanja, në Medvegjë rrinin në terr dhjetëra familje, që tash e dy muaj nuk kanë rrymë.

Të harruar nga institucionet e Serbisë, të injoruar nga liderët shqiptarë të Luginës, dhe të shpërfillur nga vetë shteti amë që duhej t’i qëndronte pranë.

Kjo është thyerje shpirtërore, morale dhe emocionale.

Sepse medvegjasit nuk janë numra. Nuk janë dekor politik.

Ata janë njerëz – shqiptarë – që sot po e ruajnë identitetin kombëtar në kushtet më të rënda, në një trevë që zbrazet çdo ditë ndërsa askush nuk guxon t’i thotë gjërat me emër.

Liderët e Preshevës dhe Bujanocit, që shfaqen në festa por jo në terr, e kanë braktisur Medvegjën politikisht. E përdorin vetëm kur u duhen për figura, për vota, për manipulime. Asnjëherë për mbrojtje të vërtetë.

Ndërsa shteti shqiptar – që duhej të ishte krahu i tyre – mjaftohet t’i ftojë në fotografi, por jo t’u dërgojë dritë.

Dhe kjo e bën edhe më të rëndë dhimbjen:

Medvegja po mbahet gjallë nga një grusht shqiptarësh që nuk po dorëzohen.

Qëndrojnë aty me dinjitet, edhe pa rrymë, edhe pa mbështetje, edhe pa përfaqësim. Ata nuk po presin favorsi, por respekt.

Respekt që nuk po u jepet.

Tubimi në Prishtinë e tregoi qartë:

Ky ishte eksperimenti më i dhimbshëm i asaj se sa e duan vërtet Medvegjën liderët e Luginës dhe vetë shteti amë.

U pa se sa pak menduan për të.

Sa pak u kujdesën.

Sa pak e vlerësuan.

Por le ta dinë:

Medvegja nuk fiket nga mungesa e një ftese. Nuk zhduket nga terri. Nuk thyhet nga harresa.

Sepse ajo është plagë e gjallë e kombit.

Amanet i gjyshërve tanë.

Dhe një vijë kufitare që e ruajnë me jetë ata pak shqiptarë që kanë mbetur.

Nëse kombi ka ndërgjegje, ajo duhet të zgjohet tash.

Nëse Shqipëria ka zemër, ajo duhet të rrahë edhe për Medvegjën.

Nëse liderët e Preshevës dhe Bujanocit kanë përgjegjësi, ajo nis pikërisht duke mos e lënë më Medvegjën në errësirë.

Sepse kombi nuk matet me festat.

Matesh me ata që i lë në terr.