Sot, 27 vjet më parë, më 15 janar 1999, në fshatin Reçak të Shtimes u krye një nga masakrat më të rënda dhe më tronditëse në historinë e Kosovës. Ajo ditë shënoi jo vetëm vrasjen mizore të civilëve të pafajshëm shqiptarë, por edhe një moment vendimtar që ndryshoi rrjedhën e historisë, duke e sjellë Kosovën më afër lirisë dhe duke e detyruar botën të mos mbyllte më sytë.

Forcat serbe të sigurisë, të përbëra nga policia dhe njësitë paramilitare, ndërmorën një operacion të dhunshëm kundër popullsisë civile. Si pasojë, 45 civilë shqiptarë të paarmatosur u vranë brutalisht. Trupat e tyre u gjetën të masakruar, shumë prej tyre të qëlluar nga afër dhe të hedhur në një luginë, në një përpjekje për ta fshehur krimin. Viktimat nuk ishin luftëtarë, por qytetarë të thjeshtë – baballarë, gjyshër dhe bij të këtij vendi.

Masakra u zbulua nga Misioni Verifikues i OSBE-së, dhe shefi i tij, William Walker, e cilësoi publikisht ngjarjen si krim kundër njerëzimit. Kjo deklaratë tronditi opinionin ndërkombëtar dhe rrëzoi propagandën e regjimit serb, i cili tentoi ta paraqiste Reçakun si një “operacion kundër terroristëve”. Faktet, dëshmitë dhe pamjet nga terreni e demaskuan këtë gënjeshtër.

Reçaku u shndërrua në simbol të vuajtjes së popullit shqiptar dhe në dëshmi se dhuna ndaj civilëve ishte pjesë e një politike shtetërore të organizuar. Pikërisht për këtë arsye, masakra e Reçakut u bë katalizatori kryesor që përshpejtoi reagimin e bashkësisë ndërkombëtare. Ajo çoi në Konferencën e Rambujesë dhe, pas refuzimit të marrëveshjes nga Serbia, hapi rrugën për ndërhyrjen ushtarake të NATO-s në mars të vitit 1999.

Sot, 27 vjet më vonë, Reçaku mbetet një kujtesë e dhimbshme, por edhe një obligim moral. Ai na kujton çmimin e lirisë, sakrificën e civilëve të pafajshëm dhe domosdoshmërinë që e vërteta historike të mos mohohet kurrë. Të kujtosh Reçakun do të thotë të kërkosh drejtësi, të mos pranosh relativizimin e krimit dhe të mbrosh kujtesën kolektive të Kosovës.