Më 13 gusht  të vitit 198o, vdiq ë Tiranë  Eqrem Çabej. U lind më 6 gusht të vitit 1908, në Stamboll.   Mësimet e para i mori në Gjirokastër prej 1915 e deri më 1920, më pas për të vazhduar studimet u dërgua, në Austri. Kreu gjimnazin në Klagenfurt. U regjistrua në Fakultetin e Mjekësisë në Universitetin e Romës. Por pas këmbënguljes për gjuhësinë, regjistrohet në Grac, për vitin akademik 1927-1928 dhe pastaj kaloi në Vjenë në vitet 1930-1933, ku ndoqi mësimet e albanologëve: Pol Kreçmer, Karl Paç, Nikolai Trubeckoj dhe Norbert Jokl. Nën drejtimin e Joklit, Çabej shfaq interes të madh në zhvillimin historik të gjuhës shqipe. Në vitin 1933, ai dorëzoi disertacionin e doktoranturës. U kthye në Shqipëri ku edhe punoi si mësues gjimnazi,  pastaj u transferua në Shkollën Normale të Elbasanit. Më 1940 dërgohet në Romë për të punuar mbi Atlasin Gjuhësor Shqiptar. Në shtator të 1943 u emërua ministër  i Arsimit në qeverinë kuislingë të  Rexhep Mitrovicës, post të cilin nuk e pranoi. Në 1947, ai u caktua anëtar i Institutit të Shkencave, instituti paraardhës i Universitetit të Tiranës. Nga 1952 deri më 1957, ai shërbeu si profesor i historisë së Shqipërisë dhe fonetikës historike. Në 1972, ai u bë anëtar themelues i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë. Çabej është albanologu më i njohur i të gjitha kohëve, i cili ka lënë studime të shumta bazike për albanologjinë.

A1info