Kryetarja e Kuvendit të Serbisë, Ana Bërnabiq, është distancuar nga deklaratat e ministres së Administratës Shtetërore dhe Vetëqeverisjes Lokale, Snezhana Paunoviq, por nuk i ka dënuar ato, duke i arsyetuar si qëndrime të ndikuara nga përvoja dhe emocionet personale.

Në reagimin e saj, Bërnabiq theksoi se politika zyrtare e Serbisë mbështetet në dialog, pajtim dhe bashkëpunim, ndërsa sqaroi se deklaratat e Paunoviqit nuk përfaqësojnë qëndrimin institucional të shtetit.

Megjithatë, në vend që të distancohej në mënyrë të prerë nga përmbajtja e deklaratave të ministres, Bërnabiq theksoi se Paunoviq është vetë viktimë e spastrimit etnik dhe se komentet e saj duhen parë në dritën e kësaj përvoje personale. Me këtë argumentim, ajo ofroi një shpjegim për deklaratat e ministres, pa i cilësuar ato si të papranueshme apo të gabuara.

“Si kryetare e Kuvendit të Serbisë, e ndiej të nevojshme të reagoj ndaj deklaratave të ministres Snezhana Paunoviq”, thuhet në deklaratën e Bërnabiqit, e cila shtoi se Serbia mbetet e përkushtuar ndaj dialogut dhe pajtimit.

Bërnabiq deklaroi gjithashtu se spastrimi etnik nuk ka qenë kurrë dhe beson se nuk do të jetë kurrë pjesë e politikës që mbështet Serbia.

Analizë

Reagimi i Bërnabiqit përbën një distancim institucional, por jo një dënim politik të deklaratave të ministres. Ajo bën një ndarje mes politikës zyrtare të shtetit dhe qëndrimit individual të një anëtareje të qeverisë, ndërsa njëkohësisht e justifikon kontekstin në të cilin janë bërë deklaratat, duke iu referuar përvojës së saj personale si viktimë e spastrimit etnik.

Kjo qasje i lejon udhëheqjes serbe të ruajë mesazhin zyrtar të përkushtimit ndaj dialogut, pa krijuar një përplasje të hapur me një ministre të kabinetit. Në aspektin politik, reagimi mund të interpretohet si një përpjekje për të zbutur pasojat diplomatike të deklaratave të Paunoviqit, duke shmangur njëkohësisht dënimin e drejtpërdrejtë të saj.