Deklaratat publike të udhëheqësve lokalë për “dëgjimin e qytetarëve”, “mungesën e temave tabu” dhe “veprimin institucional” përbëjnë një element standard të komunikimit politik bashkëkohor. Megjithatë, vlera e këtyre deklaratave nuk matet nga estetika e paraqitjes publike apo nga koreografia vizuale e takimeve me qytetarë, por nga mekanizmat konkretë të përfshirjes dhe reagimit institucional ndaj iniciativave qytetare.

Postini i kryetares Ardita Sinani: https://www.facebook.com/share/p/1H2vDTEUMJ/?mibextid=wwXIfr

Rasti i iniciativës vullnetare për emërtimin e rrugëve në Komunën e Preshevës përfaqëson një shembull domethënës të kësaj diskrepance. Një iniciativë e artikuluar, e ofruar pa kompensim dhe në funksion të interesit publik, jo vetëm që nuk është trajtuar seriozisht, por është injoruar në disa nivele:

mungesë përgjigjeje nga kryetarja, heshtje ndaj një letre të hapur publike, refuzim institucional për komunikim përmes kabinetit.

Letra e hapur nga iniciativa qytetare. https://www.facebook.com/share/v/1HN4tTkEDr/?mibextid=wwXIfr

Kjo sjellje bie në kundërshtim të drejtpërdrejtë me parimin e qeverisjes pjesëmarrëse, e cila nuk kufizohet në dëgjimin e halleve individuale, por përfshin edhe pranimin e ideve strukturore dhe vizionare që adresojnë probleme sistemike.

Një tjetër problem shqetësues është reduktimi i rolit institucional në një performancë emocionale, ku udhëheqja lokale shfaqet më shumë si figurë terapeutike sesa si autoritet administrativ. Kur zyra e kryetares projektohet simbolikisht si “hapësirë shërimi” apo rehabilitimi emocional, rrezikohet që politika publike të zëvendësohet me psikologjizim të problemeve sociale. Kjo qasje, ndonëse mund të krijojë empati sipërfaqësore, nuk prodhon zgjidhje afatgjata dhe shërben më shumë për menaxhim perceptimi sesa për qeverisje efektive.

Në thelb, problemi nuk është mungesa e komunikimit publik, por selektiviteti i tij. Qytetarët me shqetësime individuale pranohen, ndërsa qytetarët me ide që kërkojnë ndryshim strukturor perceptohen si të papërshtatshëm ose kërcënues për status quo-në. Ky selektivitet minon besimin publik dhe e shndërron sloganin “Ne dëgjojmë. Ne shënojmë. Ne veprojmë.” në një formulë retorike pa përmbajtje reale.

Një demokraci lokale funksionale nuk matet nga fotografia, gardëroba apo frizura e përfaqësuesve të saj, por nga aftësia për të pranuar kritika, për të dialoguar me qytetarë aktivë dhe për t’i kthyer iniciativat qytetare në politika konkrete. Çdo gjë tjetër mbetet komunikim simbolik, jo qeverisje.

Nga Kujtim Sadriu